• Zwerfmilieu met comfortgevoel


    In moderne winkelstraten wordt niets aan het toeval overgelaten, alles staat in dienst van de consumptie. ‘Control space’ noemt The Harvard Design School Guide to Shopping van Rem Koolhaas dit.


  • Auto zonder eigenschappen


    Zoals je vliegreizen hebt zonder maaltijd en hotels zonder personeel, heb je nu ook auto’s zonder extra’s. De Roemeense Dacia is goedkoop. En lelijk.


  • Sentimentele snelweg


    Vol verbazing realiseerde ik me van de week dat van de snelweg die ik vijftien jaar geleden bereed, zo goed als niets is overgebleven. ‘De nieuwe tijd net wat u zegt / maar het maakt me wat melancholiek’, zong Wim Sonneveld al.


  • Laat de rommel met rust


    ‘Ruim je rommel op.’ Kinderen krijgen niet anders te horen. Meestal gaat het over hun eigen kamer, soms geldt het bevel het hele huis, de garage en de tuin.


  • Straat onder de grond


    Al vanaf de jaren zeventig ligt er een ondergrondse leidingstraat tussen de havens van Rotterdam en Antwerpen. Is dit het ideale middel tegen de aantasting van het landschap?




  • Zij en ik hebben een simpele afspraak over bonnen: de overtreder betaalt. Als er een acceptgirokaart in de bus valt, worden de agenda’s tevoorschijn gehaald om te kijken of zij die dag de auto geeft gebruikt of ik.




  • Op weg naar de klant hebben producten veel te verduren: ze rammelen in de laadbakken van vrachtwagens, vallen van vorkheftrucks en stuiteren over spoorwissels.




  • Wastafels zijn van geglazuurd keramiek: hard, glad en koud. De properheid glimt je onverbiddelijk tegemoet. In garages en werkplaatsen staan nog weleens roestvrijstalen wasbakken, maar daaraan stoot je je minstens zo gemeen.




  • Glunderend giet Arnout Visser (35) rode azijn in de glazen kolom met olie. Azijn- en oliedruppels wervelen door elkaar en langzaam trekken de vloeistoffen zich terug op hun eigen helft, een strakke scheidslijn achterlatend.




  • Een doodlopende weg tussen de rioolzuivering en het Buiten-IJ is hun afwerkplaats. Geen bushokjes zoals op de gedoogzone aan de Theemsweg, maar een ‘calamiteitensteiger’ van Rijkswaterstaat.




  • De achterdeur staat open, klompen staan klaar voor het werk in de moestuin. In het vergrijsde strooien dak is met moeite het jaartal 1934 te ontwaren, de cijfers erboven zijn onleesbaar.




  • ‘Och jongen’, zegt een bejaarde vrouw die bramen plukt onder het viaduct, ‘vroeger kon je hier zo ver kijken. Toen mijn zoon in dienst ging kon ik hem helemaal nawuiven.’