• Van den Boomen schreef een boek over geschiedenis van De Demer in Eindhoven, een straat die model kan staan voor de stedenbouwkundige ontwikkelingen in alle Nederlandse steden.


  • Heerlijk, Helder, Hoogvliet


    Rotterdam heeft een nieuw park: Heerlijkheid Hoogvliet. WiMBY! sleepte het park weg voor de poorten van vergaderzaal EP3779. En hief zichzelf en passant op.


  • Cabrio


    Cabriorijder Marcel van der Feest, die me een lift geeft van Rotterdam naar Numansdorp, houdt wel van bedrijventerreinen. Op voorwaarde dat je kunt zien wat ze verkopen. Gesloten dozen vindt hij niks.


  • De lippendienst van Bratislava


    Bratislava maakt het de moderne toerist gemakkelijk: de stad heeft zichzelf voorzien van een actuele outfit, aan de hand waarvan je je bezoek eenvoudig kunt dateren. Zo was ik er toen T-Mobile het presidentiële plein roze kleurde.


  • Op de pedalen met Ton Bossink en Marga Moeijes


    Samen omspannen ze het groene spectrum: Ton Bossink is als projectleider van de provincie Noord-Holland verantwoordelijk voor de ontwikkeling van de Westeinderscheg en Marga Moeijes vecht als bewoonster van Uithoorn met succes voor een nieuw bos. Top-down versus bottom-up dus? Ja, maar een tegenstelling is dat allerminst.Verslag van een fietstocht…




  • Fietsend over de Prinsengracht begin je voorbij de Westerkerk het water te voelen, de open lucht, de wijdsheid van het IJ. Noord kondigt zich aan, en daaraan ontleent de massieve gereformeerde klomp van een kerk aan het grijze plein zijn naam.


  • Te nieuw voor nostalgie


    In de jaren na de Tweede Wereldoorlog verwierf Rotterdam internationale faam met stedebouwkundige projecten als de Lijnbaan. Nu willen beleggers het winkelgebied dichtbouwen.


  • Seropositief verder


    Acht seropositieve druggebruikers vertellen over hun leven, hun angsten, hun hoop en hun manieren om met aids om te gaan. Zij praten over ziek worden, afhankelijkheid, familie, sexualiteit en het leven in eigen hand houden.




  • Het tijdperk van de grote psychiatrische inrichtingen buiten de stad leek ten einde: de gebouwen kwamen leeg, de terreinen werden verkocht. maar de twijfel slaat toe: ‘We weten simpelweg niet welke zorgbehoefte er de komende tien jaar op ons afkomt.




  • ‘Hé, dat is die Toscaanse lunchtent, die heb je in Amsterdam ook’, zegt de vlotte einddertigster tegen haar vriendin. Het zijn echt van die vriendinnen-vriendinnen.




  • Er zijn plekken waar de ontheemding als een klamme doek over je heen valt. De condoleanceruimte van een crematorium bijvoorbeeld, of de wachtkamer van de tandarts. De lunchzaal van hotel Jan Tabak is ook zo’n plek.




  • Het tv-scherm rukt op in de openbare ruimte. Een stroom van beelden wordt uitgestort over het publiek, een bewegend behang dat de verkoop moet opwekken, een visuele variant op muzak.