• Eens in de twee maanden veilt het Amsterdams Venduhuis De Eland alle op Schiphol gevonden voorwerpen. Een knappe rolstoel doet zes tientjes, een zak met muntgeld 30 euro.


  • De verrijkte stad


    Augmented reality biedt mogelijkheden waarvan Potemkin met zijn bordkartonnen dorpen alleen maar kon dromen. Sterarchitecten kunnen zich straks naar hartenlust uitleven: elk jaar een andere mode, zonder bouwen en breken.


  • Opduiking


    Ik krijg wel eens het verwijt dat mijn essays zo cryptisch eindigen: ‘Maar wat vind je er nou zelf van? Wat is nou je conclusie?’ Ik ben dan altijd wat verbaasd: dat staat er toch?


  • Op de pedalen met Theo Baart


    Haarlemmermeer is Theo Baarts habitat, hij fotografeert deze droogmakerij al decennialang. Ook Aalsmeer kent hij goed, althans: het oude Aalsmeer. Op het terrein van de nieuwe veiling blijkt hij nog nooit te zijn geweest: ‘Best vreemd dat ik met mijn oog voor de moderniteit van het landschap de veiling altijd…




  • Eind dit jaar worden de eerste geautomatiseerde seniorenwoningen opgeleverd in het Brabantse Oss. Met één knop zet je zo’n huis in de nachtstand: de lichten en keukenapparatuur gaan uit, het alarm gaat aan.




  • Hoe kom ik in ’s hemelsnaam morgenvroeg om kwart voor negen met het openbaar vervoer op het Pannekoekendijkje in Coevorden? Sinds kort berekenen grijze informatiezuilen op twintig trein- en busstations de snelste route van en naar elk adres in Neder




  • Nog steeds worden er oude fabrieken en watertorens gesloopt. Maar niet meer zonder slag of stoot.




  • Fietsenrekken heten tegenwoordig fietsparkeersystemen. Maar het stallen van een fiets leidt in de meeste rekken nog steeds tot een slag in het wiel of kapotgetrokken remkabels.




  • Met een plastic glimlach serveren stewardessen de plastic dienbladen met plastic bakjes eten.




  • Trots laat tentenontwerper Henk Zunnebeld (43) de opdracht zien die bergbeklimmer Ronald Naar voor hem schreef in diens boek Geen berg te hoog: ‘Dat hebben we toch mooi geflikt. Veel succes met Azimut.




  • Na de mijnsluitingen bleef er weinig over van de welvaart in Heerlen. Hoge werkloosheid, een bevolking die het gemeentelijke bestuur wantrouwt, betonbouw en machtige projectontwikkelaars bepalen de sfeer. De stad krabbelt echter langzaam uit het dal.




  • In Nederland liggen welstandscommissies doorlopend op de loer. Daardoor zijn dakkapellen, garages en schuurtjes het domein van architecten en technisch tekenaars. Vogelhuisjes waren een laatste vrijplaats voor huiselijke vlijt en individuele wansmaak.