• Hier, op het Onze-Lieve-Vrouweplein in Maastricht, begon in 1995 de omwenteling.


  • Het Martin Brilplein


    Wat is het Surinameplein? Is het een plein? Een rotonde? Een uitvalsweg? Een keerlus voor de tram? Een winderig tochtgat? Een afwerkplek voor autoverkeer?




  • Utrecht, dat zijn de twee schoorstenen van elektriciteitscentrale Lage Weide. Want voor de rest zie je vanaf de snelweg bijna niets van de stad. Wat rommelige bedrijfsdozen, een onsmakelijk wegrestaurant, een kop koffie op een reclamezuil.




  • ‘Onze Boris is zinloos vermoord’. Onder dat motto trokken twee- tot driehonderd demonstranten afgelopen maandag door de straten van Drachten. Alle ingrediënten waren er: spandoeken, bloemen, een foto van de dode op de plaats des onheils, tranen.




  • Deel 2: Zweden. In de Finse havenstad Turku verruilt de voormalige E3 het asfalt voor de golven. Alle klokken aan boord van de ferry naar Zweden hebben twee kleine wijzers, iedereen mag zelf kiezen in welke tijdzone hij verkeert.


  • Maandag in Meerhoven


    Zou ik in Meerhoven willen wonen? Nog nooit over nagedacht eigenlijk. Eén voordeel schiet me meteen te binnen: je bent er zo weg.




  • Dagjesmensen kwamen er bij de bouw op af, verbaasd over de grootsheid. Nu sta je er in de file of je woont er: aan het Rotterdamse Kleinpolderplein.




  • Snelwegen vergen steeds meer plaats: het aantal rijstroken neemt toe en tegelijk trekt de Wet Geluidshinder steeds ruimere contouren waarbinnen niet gebouwd mag worden. Zeker in de Randstad is dit een fnuikend probleem.




  • Op sommige ideeën kun je alleen maar jaloers zijn. Zoals op het idee van fotograaf Theo Baart om de snelle transformatie van de Nederlandse openbare ruimte te tonen aan de hand van de taal.




  • Twee vreemden die tegelijk de open lift inlopen zeggen geen goededag. Maar als er al iemand in de lift staat, dan groeten ze ineens wel: er is immers een ‘bewoner’ in wiens territorium ze binnendringen.


  • Ook landschappen sterven uit


    De tentoonstelling ‘A wider view’ biedt deze zomer in Apeldoorn een staalkaart van het Europese cultuurlandschap. Tijs van den Boomen laat de strategieën voor behoud en vernieuwing de revue passeren.


  • De groene rivier


    Je verwacht hier eindelijk de stenen kademuren aan te treffen die je met een stad associeert – of zoals J.C. Bloem dichtte ‘De in kaden vastgeklonken waterkant’ – maar in plaats daarvan worden de oevers drassig en zompig.